اومدم بگم «نه» گفتم ولی نه اونقدر قوی که دلم میخواد ولی به هرحال بدون عذرخواهی ولی با توضیح!در ضمن از نظر کاری فراز و نشیب زیاده و به فنا رفتگی ممتد.در هر صورت بابت شغلداشتن و درآمد ثابت! ریالی و امید باقیمونده، قدردانم. میدونم خیلیها همین کار رو هم ندارن. هر بار برای حق و حقوقم قدمی برمیدارم، اول توی روم چیزی نمیگن و راه میان ولی بعد راه میفتن ببینن به چیم میتونن گیر بدن و مچم رو بگیرن و خدارو هزار بار شکر، هر بار به در بسته میخورن و با سعه صدر! ضایعشون میکنم. آخه لامصب تا الان باید من و روراست کار کردنم رو شناخته باشی چرا وقتی مراقب حقوقم هستم، بهتون فشار میاد؟ شما که به عنوان کارفرما ذرهای از وزارت کار اونورتر نمیرید بعد چرا بابت اینکه من اشتباهات محاسباتی واسه اون چس مثقال رو متوجه میشم و هر ماه هم تکرار میکنید، بهتون فشار میاد؟؟ من هربار خودم باعث میشم یادشون بیفته به فلان'>فلان'>فلان کارم حواسشون باشه! یه بار وسط ساعت کاری استوری گذاشتم بلافاصله پیام داد شما مرخصی هستید؟؟ آخه احمق مگه آدم سر کار نمیتونه اینترنت رو چک کنه احیانا دو ثانیه استوری بذاره؟ خب مثلا خیلی حواست جمعه؟ پس چرا هررررر ماه یک جایی از محاسبات رو اشتباه میکنی؟ من که فاز برنداشتم تو چرا فاز مبارزه برمیداری؟ نترس امیدوارم زودتر بهت ثابت بشه من از کارم نمیزنم حواسم از تو هم جمعتره حالا خدا کمکم کنه بازم بتونم بادقت کار کنم و بهانه دست شما ندم. توکل بر خدا دارم که با همه این داستانها، من رو از کار وحشتناک قبلی به آرامش نسبی این کار آورد و اشکال نداره این چیزا بازم از قبل خیلی خیلی بهتره و جای شکر داره. ولی قدرم رو بدونید جای دوری نمیره. همین الان دو تا از نیروهاتون رو از دست دادید و لزوماً شما عا

از اون مسافرت ها که با یادآوریش بیشتر یه جور منفیای میشی تا مثبتکه همسفرت حسهای بدی درونت ایجاد میکنهو خانوادت مثل همه عمر بهت غربت میدننه اینکه خیلی بد گذشته باشه اما اصلا دلم رو نبرد که هیچ، خیلی لحظات معمولی و حتی بد گذشت. تحفه نبود. در ضمن اون مواقعی که به ده سال بعد و دیدن فیلمهای این سفر اشاره شد، تصور مرگ بعضی افراد حاضر به ذهنم خطور کرد. و در ضمن من آدم بدی نیستم اما دیگران این حس رو بهم میدن.مسافرت گهاز اون سفرها که دلم براش اصلا تنگ نمیشه. حتی باعث شد از نزدیکانم پیش آدمهای غیرقابل اعتماد مزخرف بدگویی کنم. گه توش